Þú átt Reykjavík

Bjarni skrifar:

Það verður prófkjörsstemmning í Kolaportinu í dag. Kl. 14:00 verður fundur í Kaffi Porti á vegum Dags B. Eggertssonar þar sem frambjóðendur til prófkjörs Samfylkingarinnar mæta til leiks í tilefni af því að ár er liðið frá þeirri ákvörðun að slá af hugmyndir um að leggja Kolaportið undir bílastæði. Þar verður tónlist og gaman að koma.

Þá er ég með opinn prófkjörs-bás á svæðinu þar sem ég vil hitta fólk að máli til að kynna áherslur mínar í tengslum við framboð mitt í 3. - 4. sæti.

Kl. 16:00 verður svo samkoman sem ég sagði hér frá í gær þar sem dr. Haukur Ingi Jónasson um svara spurningunni: Hvað er pólitík áður en Jón Gnarr gengur fram og viðrar pólitísk stefnumið Besta flokksins. Þá mun ég tala og greina frá því sem mér liggur á hjarta varðandi málefni og framtíð Reykjavíkur. Yfirskrift þess sem ég hef að segja er þessi: Þú átt Reykjavík! Verum virkir borgarar og tökum þátt í lífinu.

Jón Gnarr og Bjarni takast á

Bjarni skrifar:

Það verður frekar skemmtilegt á morgun hjá mér og öllu þessu dásamlega fólki sem er að styðja mig í prófkjörinu. Ég verð í Kolaportinu frá kl. 11:00 með fallegan bás, veitingar og stemmningu.

kl. 16:00 verður framboðsfundur þar sem Jón Gnarr mun takast á við mig þar sem við erum jú báðir í framboði hvor fyrir sinn flokkinn. En áður mun dr. Haukur Ingi Jónasson hugleiða spurningua „Hvað er pólitík?", Hildur Eir Bolladóttir mun segja eitthvað fallegt um MIG og Jóna Hrönn grínast með kallinn eins og henni er einni lagið.

Tónlist verður í höndum Árna Heiðars Karlssonar, Önnu Siggu Helgadóttur, Ernu Blöndal og Arnar Arnarsonar.

Skrifum söguna saman...

Bjarni Karlsson
(Sækist eftir 3.-4. sæti í prófkjöri Samfylkingarinnar v. borgarstjórnarkosninganna í Reykjavík 2010)

Af hverju í framboð?

Bjarni skrifar:

Mér finnst undarleg tilfinning að standa núna hinumeginn við þröskuldinn hafandi tekið það skref að bjóða mig fram í 3. – 4. sæti í prófkjöri Samfylkingarinnar vegna borgarstjórnarkosninganna 2010.

Ég fann það svo vel í messum dagsins bæði í Laugarneskirkju kl. 11:00 og að Hátúni 12 í eftirmiðdaginn að bókstaflega ekkert kallar á mig að yfirgefa þann vettvang sem ég nú hef þjónað í 12 ár, sóknarprestsstarfið hefur aldrei verið skemmtilegra en einmitt um þessar mundir og aðstæður ljúfari.

Ástæða þess að ég býð mig fram er sú að ég tel að ég geti unnið samfélagi mínu mikilvægt gagn við núverandi aðstæður. Árum saman hef ég starfað í mikilli samvinnu við skóla, sjúkrahús og fangelsi, íþróttafélög, ÍTR, Íþróttafélag fatlaðra, ÖBÍ, Samtökin 78 og ótal aðra aðila sem vinna að velferð og hamingju borgaranna. Í samfelld 20 ár hef ég stundað mikla sálgæslu og kynnst aðstæðum lifandi fólks á tímamótum lífsins. Og þegar ég hugsa til samstarfsfólks og þeirra sem ég hef fengið að þjóna sem prestur er ég þakklátur hverjum og einum fyrir það sem ég hef mátt af þeim læra. Maður lærir alltaf af fólki því hver einasta persóna er hafsjór af reynslu og fróðleik um lífið.

Það er ekki af stærilæti þótt ég segi að ég hafi innsýn og getu sem skiptir máli í því mikilvæga verkefni sem við blasir, að verja velferðina í borginni. Framundan eru mánuðir og ár þar sem reyna mun á sanngirni og útsjónarsemi og miklu mun skipta að við stjórn borgarmála sé fólk með þjálfuð eyru og lausnamiðaða hugsun. Á næsta ári munu málefni fatlaðra færast frá ríkinu yfir á sveitarfélögin og ári síðar er það sama fyrirhugað í málefnum aldraðra. Stór hópur ungs atvinnulauss fólks á meðal okkar vekur upp alvarlegar áhyggjur og mörg fleiri brýn verkefni eru fyrir stafni sem öll lúta að því að það megi verða reynsla okkar þegar efnahagslægðin verður að baki að enginn gleymdist, engum þjóðfélagshópi var útskúfað heldur færðumst við nær hvert öðru og uppgötvuðum á nýjan leik hvers virði það er að vera borgarar í einu þjóðfélagi.

Fátækt

Bjarni skrifar í tilefni af framboði sínu til prófkjörs Samfylkingarinnar í 3.-4. sæti:

Það er eitthvað á milli okkar sem heitir þjóðarvitund. Þetta sem við skynjum þegar við rekumst á samlanda í útlöndum eða heyrum þjóðinni hampað og hótað í erlendum fjölmiðlum. Við skynjum það líka þegar við stöndum með ókunnugu fólki og horfum bergnumin á fagurt landslag. Það er eitthvað þarna, eitthvað fornt og máttugt sem bindur okkur saman og gerir okkur að þjóð.

Vandinn við mannleg tengsl er sá að þau geta verið háskaleg jafnvel þótt þau séu traust. Heilu fjölskyldurnar geta bundist nánum böndum í sameiginlegum sársauka þar sem allir skaðast og það á einnig við um þjóðfélög. Sterk tengsl eru ekki nauðsynlega holl.

Þegar ójöfnuður verður mikill í litlu þjóðfélagi þannig að völd og fé safnast á fáar hendur en hópar fólks standa snauðir í samanburði þá er það ávísun á óholl samskipti. Ótal rannsóknir sýna að heilsufar, menntun og almenn líðan þeirra sem bjuggu við fátækt í æsku er yfirleitt verri en þeirra sem hlutu gott atlæti. (sjá: Harpa Njáls, 2003, Fátækt á Íslandi s. 45)

Í hinu meinta góðæri heyrðist gjarnan það viðkvæði þegar spurt var að ofurlaunum fjármálamanna að menn skyldu ekkert vera að öfundast þótt sumir yrðu ríkir markaðurinn hlyti að ráða. Við lifðum í þjóðfélagi sem hafði gengið markaðnum á hönd og höfðum á fáum árum þróað með okkur andrúmsloft þar sem lífsskoðanir voru litnar hornauga og öll hugmyndafræði var álitin tortryggileg og ótæk. Í stað skoðana og gilda voru komnar markaðslausnir. Páll Skúlason heimspekingur hefur bent á það hvernig markaðshyggjan hefur kennt okkur að samskipti séu bara viðskipti og eigi því helst að lúta lögmálum markaðarins. Nú vita allir af dýrkeyptri reynslu að þessu er öfugt farið. Viðskipti eru bara samskipti og þau lúta einfaldlega sömu lögmálum og öll samskipti gera. Þar eru á ferð sömu gildi, sömu hættur og sama þörfin fyrir siðferði sem í öllum öðrum mannlegum samskiptum.

Í dag vitum við að markaðurinn er ekki meiri en lífið heldur er lífið meira en markaðurinn og hann þarf að lúta lögmálum þess, ekki öfugt.

Eitt lögmál er óbreytanlegt í mannlífinu: Allir eiga virðingu skylda.

Ef við tökum virðinguna frá fólki þá erum við að ræna það mennsku sinni. Í andrúmslofti markaðslausnanna var fátækt álitin óhjákvæmilegt hlutskipti sumra og vandamál þeirra sjálfra, en veruleikinn er ekki þannig. Sá sem lifir við fátækt í alsnægtasamfélagi er hægt og bítandi rændur mennsku sinni. Börn og unglingar sem alast upp í fátækt munu ekki bindast þjóð sinni hollum böndum heldur erfa reiði og reiði endar alltaf einhversstaðar í ógöngum.

Núna ríður á að okkur takist að gera þær breytingar á samfélagi okkar sem duga svo að jöfnuður aukist og fátækt sé útrýmt. Við þurfum að rækta þetta forna og máttuga – þjóðarvitundina – þannig að allt fólk skynji í henni gagnkvæma virðingu.

Fötlun og heilsa

Bjarni Karlsson skrifar:

Ég ætla að leyfa mér að nota þennan vettvang til þess að segja frá því sem mér liggur helst á hjarta í tengslum við framboð mitt í 3. - 4. sæti Samfylkingarinnar í Reykjavík vegna borgarstjórnarkosninganna 2010.

Eitt af brýnustu verkefnum borgarinnar eru málefni fatlaðra og nú vil ég ræða það stuttlega:

Hugsun mín er ég nálgast málefni fatlaðra tengist ekki fötlun einstaklinganna heldur heilsu þeirra, krafti og tækifærum. Ég hef árum saman fylgst með körftugu starfi ÖBÍ og ýmissa aðildarfélaga þess og tek heilshugar undir það grundvallar atriði sem kemur fram í kröfunni „Ekkert um okkur án okkar.”

Nú eru þeir merkilegu tímar að fatlaðir hafa risið upp og hafnað forsjárhyggju samfélagsins og krefjast þess eins og annað fólk að hafa sjálfir með málefni sín að gera. Sannleikurinn er sá að öll erum við fötluð og öll höfum við heilsu. Við höfum m.ö.o. hvert og eitt margvíslegar takmarkanir sem við þurfum að yfirstíga í daglegu lífi og svo höfum við líka heilsu til þess að höndla.

Ég vil trúa því að dag einn verði hægt að afnema öll lög um fatlaða og setja þess í stað almenn lög um fólk og réttindi þess til að geta bjargað sér á eigin forsendum. Í sannleika er fötlun afstætt hugtak og í sjálfu sér ekkert mjög gagnlegt þar sem það lýsir skorti og takmörkunum en heilsuhugtakið tel ég mun geðþekkara og meira í ætt við veruleikann því þar er vísað til raunverulegra gæða sem allt fólk hefur yfir að ráða.

Í byrjun næsta árs munu málefni fatlaðra færast alfarið frá ríki til sveitarfélaga. Þar er mikil undirbúningsvinna þegar að baki í samvinnu milli ráðuneytis og borgar og mikið framundan. Trúi ég að fjölskyldur fatlaðra hljóti að fagna þeirri breytingu því stefnt er að því að einfalda aðkomuna fyrir notendur þjónustunnar. Er mjög brýnt að vel takist til er að þessu kemur og að við stjórnvöl velferðarmála borgarinnar sé fólk sem gengur í takti við fatlaða.

Bjarni Karlsson í prófkjöri

Ágætu borgarbúar, ég hef tekið ákvörðun um að gefa kost á mér í 3.-4. sæti í prófkjöri Samfylkingarinnar vegna borgarstjórnarkosninganna í Reykjavík 2010.


Í mínum huga er framboð mitt rökrétt framhald af þeim verkefnum sem tekið hafa huga minn og orku sem prestur undanfarin 20 ár. Í starfi mínu hef ég eignast dýrmæta innsýn í veruleika almennings í landinu og orðið ljóst að það er ekki sama hvernig við hugsum samfélag okkar og hvaða gildi við leggjum til grundvallar. Þá blasir líka við mér að vandi þjóðarinnar er að ýmsu leyti byggður inn í kerfi samfélagsins.

Nú göngum við til móts við nýja tíma sem reyna munu á þolrif okkar um leið og aðstæður krefjast þess að steinunum í fjörunni sé snúið og forsendur samfélagsins endurskoðaðar. Við þurfum að svara til um það hver við erum, fyrir hvað við stöndum og hvert við stefnum. Þetta vitum við öll.

Ég býðst til þess að stíga út úr öðrum verkefnum með vorinu og taka höndum saman við það góða fólk sem starfar í borginni í því skyni að standa vörð um velferð og mannréttindi í borgarkerfinu meðan á þessari óhjákvæmilegu en mikilvægu göngu stendur.

Nú varðar öllu að við hugsum tíu, tuttugu, þrjátíu ár fram í tímann og einsetjum okkur að missa ekki sjónar hvert af öðru heldur viðurkennum að við tilheyrum einum stórum samfélagsvef þar sem hver er öðrum háður. Nú gildir að sameina hina ýmsu krafta innan borgarkerfisins sem annarsstaðar í því skyni að aftengja fátæktargildrurnar af yfirvegaðri einbeitni, að við látum t.d. ekki skapast það ástand að hópur uppvaxandi barna og unglinga standi utan við hið góða líf sem áhorfendur. Tap eins þjóðfélagshóps er allra tap er fram líða stundir og þegar upp er staðið mun koma í ljós að almannaheill er fjárhagslega holl og snjöll.

Ég á þá hugsjón að allt fólk finni að það tilheyri hinu góða lífi samfélagsins. Við þurfum að temja okkur að hlusta á allar raddir, virða hinar ólíku þarfir og fagna fjölbreytileikanum í einingu. Ég trúi því að ég geti gert nokkuð gagn í þessa veru og býð því fram krafta mína með þeim hætti sem hér hefur verið tilkynnt.


Virðingarfyllst

Bjarni Karlsson
sóknarprestur í Laugarneskirkju

Nú þarf að skakka leikinn

Hér er prédikun okkar flutt á gamlársdegi 2009 kl. 17:00 að Bessastöðum og í Laugarneskirkju.

Fyrir rúmum tuttugu árum þegar við hjónin vorum sunnudagaskólakennarar í Laugarneskirkju þá hóf falleg eldri kona að sækja stundirnar reglubundið með ömmudrenginn sinn sem skar sig úr að því leyti að hann var mikið fatlaður. Hvern sunnudag eftir annan í öllum veðrum birtust þau, hann í sérútbúinni kerru því enn gat hann ekki gengið og hún, þessi smávaxna kona, prúðbúin og björt í fasi. Við dáðumst að staðfestu ömmunnar þá tvo eða þrjá vetur sem leiðir okkar lágu saman með þessum hætti og fundum að Hólmfríði, en það er nafn hennar, var kappsmál að drengurinn hennar, Gísli, fengi að njóta þeirra gæða sem barnastarfið bauð upp á með söngvum og takti, myndum, sögum og bænaversum.

Nú eru liðin meira en tuttugu ár og enn eiga þau samleið í kirkjuna af margvíslegum tilefnum, tvíeykið góða. Og á sunnudagsmorgnum er Gísli jafnan mættur sparibúinn og glæsilegur ungur maður til þess að leika á hljómborð í sunnudagaskólanum, því að honum voru gefnar góðar tónlistargáfur svo að hann getur leikið öll sunnudagaskólalögin og leitt fjöldasöng af öryggi. Þannig hefur staðfesta Hólmfríðar opnað ömmudrengnum veröld lofgjörðarinnar. Enginn nýtur tónlistarinnar í kirkjunni betur en Gísli og þarf maður ekki nema að líta til hans þar sem hann situr í kirkjubekknum til þess að læra að meta gildi tónlistar og lofsöngs. Við þá sýn verður maður svo þakklátur eljusemi Hólmfríðar ömmu. Hún er ein af þessu fólki sem geislar út frá sér og við hjónin höfum oft velt því fyrir okkur hvaða fræjum hafi verið sáð í hennar sál að hún skyldi verða sú gæfumanneskja sem hún er, friðsæl, æðrulaus og sterk.

Svo var það um daginn nánast fyrir tilviljun að Hólmfríður gaf í votta viðurvist innsýn í magnaða og erfiða lífsreynslu sem mótaði hana á ungum aldri og var auðsótt að fá leyfi til að segja sögu hennar.

Bernskuheimili Hólmfríðar var að Hofstöðum í Skagafirði og þar átti hún uppeldi sitt í hópi 7 systkina. Þá var það árið 1927 er Hólmfríður var 8 ára að aldri að skarlatsóttin stakk sér niður í sveitinni og varð Hólmfríður fyrir því að smitast og liggja fárveik. Í þá daga var skarlatssótt lífshættulegur sjúkdómur og engin ráð önnur til en þau að einangra sjúklinga eftir bestu getu. Var Hólmfríði komið fyrir í litlu herbergi undir súð þar sem hún var höfð í sóttkví í samfleytt 7 vikur. - Manstu hvað tíminn var oft lengi að líða þegar þú varst barn? Í heilar sjö vikur varð Hólmfríður að þola einangrun átta ára gömul liggjandi veik í herbergi uppi undir súð í gamla sveitabænum vitandi ekki nema að brátt yrðu dagar hennar taldir. Móðir hennar kom einu sinni á dag vafin í einhver klæði til að hindra smit og rétti að henni matarbakka, að öðru leiti var hún ein daga sem nætur. Tvær bækur hafði hún mátt taka með sér í prísundina sem voru brenndar þegar vistinni lauk, en engin leikföng hafði hún. „Og þarna lá ég” sagði Hólmfríður „og horfði upp í kvistana í skarsúðinni og hafði ekkert nema þessar tvær bækur sem ég var marg búin að lesa, kvistana í loftinu og Guð.” Í einverunni lifði hún sálarkvalir í einsemd og óvissu. „Þetta eru verstu dagar sem ég fyrr eða síðar átti eftir að lifa en ég segi ykkur satt, ég hefði ekki viljað fara á mis við þessa raun því þar sem ég lá í einverunni kynntist ég Guði og lærði að tala við hann.

Skyldi það vera hliðstæð reynsla sem býr að baki orðum skáldsins í Harmljóðunum sem flutt voru hér áðan: „Náð Drottins er ekki þrotin, miskunn hans ekki á enda, hún er ný á hverjum morgni, mikil er trúfesti þín. Drottinn er hlutdeild mín, segir sál mín, þess vegna vona ég á hann. Góður er Drottinn þeim er á hann vona og þeim manni er til hans leitar. Gott er að bíða hljóður eftir hjálp Drottins. Gott er fyrir manninn að bera ok í æsku. Hann sitji einn og hljóður þegar Drottinn hefur lagt það á hann.” (Harmljóðin 3. 22-28)

Já, hvaða raunir skyldu það vera sem lífið lagði á unga sál fyrir rúmum 2500 árum sem urðu upptaktur þeirra orða sem birtast í þessu ljóði? Það munum við aldrei vita en við getum leitt að því líkur að skáldið sem hér yrkir hafi átt sér velgjörðarmenn.

- Hvers vegna segi ég það? Ég segi það vegna þess að það verður ekki allt böl til blessunar. Það er ekki svo einfalt að hollt sé ungu fólki að bera hvaða ok sem vera skuli með hvaða hætti sem er.

Þessi ævaforni texti úr Harmljóðunum talar um náð, miskunn og trúfesti sem forsendu þess að böl verði til blessunar. Hefði Hólmfríður ekki vitað þetta með náðina og miskunnina sem ekki þrýtur. Hefði henni ekki verið það runnið í merg og bein frá barnsaldri að til er trúfesti, þá hefði okið sem á hana lagðist að líkindum brotið niður sál hennar. Í einverunni fann hún Guð og þau byrjuðu samtalið góða, bænina, vegna þess að henni hafði verið kennt að biðja. Eitthvert gott fólk, einhverjar sanngjarnar aðstæður höfðu mætt Hólmfríði sem barni og þegar móðir hennar birtist þótt hún væri vafin klæðum fyrir vit sér, þá var hún boðberi vonar og áminning um að lífið væri gott þrátt fyrir allt. Þess vegna gat góður Guð orðið hlutdeild Hólmfríðar svo að þótt hún hefði bara hann og kvistina í súðinni þá varð lífið bærilegt í sóttkvínni.

Náð, miskunn og trúfesti! Hvað er það á Íslensku?

- Náð er að samþykkja fólk eins og það er, miskunn að að greina þarfir annarra og taka þær gildar og trúfesti er að yfirgefa fólk ekki í neyð.

Síðar átti Hólmfríður heftir að halda uppi merkjum náðarinnar, miskunnarinnar og trúfestinnar í lífi dóttursonarins og verða til þess að einnig honum opnuðust nýjar víddir og hið góða samtal lofsöngsins er hlutdeild hans í dag.

Það verður ekki allt böl til blessunar og blessun kemur oftast ekki óvart. Blessun Guðs er ekki síst iðkun, iðkun hins góða.

Það er þungt ok að bera alvarlega fötlun frá æsku og það er ekki sama hvernig það er borið og það varðar miklu hverjir styðja mann. Allir sem þekkja Gísla sjá að hann er sigurvegari. Allt hans fas er yfirlýsing um sigur, staðfesting á því að lífið er sigurganga. Það er vegna þess að þau sem í kringum hann standa þekkja þetta með náðina og miskunnina sem ekki þrýtur og kunna skil á trúfestinni. Aðal atriði lífsins eru ekki flókin.

-

Það er kristin trú að fólk sé fætt í Guðs mynd. Líkt og fræið ber í sér mynd þess sem því er ætlað að verða þannig er það kristin trú að hvert barn sem fæðist beri í sér mynd Krists og sé ætlað að líkjast honum. Guðs mynd náungans er í höndum mínum og þínum. Ég get stuðlað að því að þú náir Guðsmynd þinni og ég get eins lagt stein í götu þína.

Í guðspjalli dagsins segir víngarðsmaður við eiganda víngarðsins þegar hann vill höggva upp tré sem ekki hefur borið ávöxt í þrjú ár: „Herra lát það standa enn þetta ár þar til ég hef grafið um það og borið að áburð. Má vera að það beri ávöxt síðan.” (Lúk. 13.8-9) Hér sjáum við þetta með náðina, miskunnina og trúfestina í verki. Svona er blessun iðkuð. Eins og víngarðsmaðurinn biður trénu miskunnar og býðst til að grafa um, bera að áburð og hlúa að viðgangi þess, þannig er það kristinn siður að sætta sig ekki við takmarkanir og hindranir í lífi annarra heldur ganga til verka í þeirra þágu. Þannig verður lífið gott og blessað.

-

Um síðustu helgi var rætt við Vilborgu Oddsdóttur félagsráðgjafa Hjálparstarfs kirkjunnar sem gaf það upp að tæplega 4000 fjölskyldur hefðu fengið hjálp frá Hjálparstarfi kirkjunnar, Mæðrastyrksnefnd og Rauðakrossinum nú fyrir jólin. Þetta er mikil aukning frá því sem verið hefur og kemur fram að 900 fjölskyldur sem aldrei fyrr hafi leitað til hjálparstofnana hafi gert það nú fyrir jólin. „Þetta er fólk í eigin húsnæði með vinnu”, segir Vilborg, „sem stendur í skilum með skuldir sínar.” Hún segir skýringanna að leita í því að laun dugi ekki fyrir framfærslu og það eigi ekki bara við nú fyrir jólin. Fólk borgi skuldirnar sínar og eigi svo ekki fyrir mat.

Hér erum við með áreiðanlegar upplýsingar frá fagmanni sem stendur í eldlínu hjálparstarfa í landi okkar. Um orð Vilborgar þarf ekki að efast. Það verður ekki allt böl til blessunar. Það er engin rómantík tengd fátækt og skorti.

Nú þarf að skakka leikinn. Það verkefni bíður okkar Íslendinga að gera þær skulda- og eignatilfærslur sem nauðsynlegar munu reynast svo að okið sem á okkur hefur lagst í efnalegu tilliti verði ekki til þess að brjóta niður þjóðarsálina heldur styrkja hana. Við þurfum að stokka spilin og gefa upp á nýtt vegna þess að það hefur verið svindlað í leiknum. Fjölskyldurnar sem núna bíða í sóttkví þagnarinnar og þolinmæðinnar verða að skynja að þær búi í samfélagi sem viti þetta með náðina og miskunnina og kunni skil á trúfestini, annars mun illa fara.

Blessun er oftast ekki óvart það þarf að iðka hið góða, það þarf að iðka réttlæti. Nú þarf að grafa um í kringum þessar fjölskyldur, bera að áburð og gera þær ráðstafanir sem tiltækar eru svo að jöfnuður skapist. Það þarf að færa til fé og gefa upp sumar skuldir og jafna stöðu manna með sanngirni.

Náð Drottins er ekki þrotin, miskunn hans ekki á enda, hún er ný á hverjum morgni, og við þurfum að taka þátt. Við þurfum að reynast trúföst þannig að við yfirgefum ekki hvert annað.

Þegar almenningur í landi okkar finnur að byrðum er deilt af sanngirni þá verður okið indælt. Þegar við skynjum að réttlætið ráði verða byrðarnar ljúfar.

Móðir Hólmfríðar átti ekki mörg ráð handa dóttur sinni í sóttkvínni, vafin í dulur og klæði færði hún barni sínu skammtinn án orðaskipta. En þótt Hólmfríður yrði að matast og lifa í einrúmi þessar sjö erfiðu vikur vissi hún hvað að henni snéri því hún átti fjölskyldu sem iðkaði hið góða. Þannig gat bölið breyst í blessun svo að hún fær aldrei fullþakkað þá erfiðu reynslu sem tók frá henni allan ótta fram í háa elli. Nú eigum við Íslendingar kost á því að kveðja óttann og ganga til móts við áður óþekkt frelsi. Við getum leyft reynslunni sem á okkur hefur verið lögð að samverka til góðs svo að við eignumst meiri hlutdeild í guðsmynd okkar, verðum gæfuþjóð, friðsæl, æðrulaus og sterk.

Amen.