Samstaða og lausnamiðuð hugsun

Bjarni skrifar:

Gott fólk, mig langar til að þakka öllu því hæfileikaríka og sterka fólki sem sameinaðist um að styðja framboð mitt í prófkjöri Samfylkingarinnar sem nú hefur skilað mér inn í 5. sæti. Þið voruð ótrúleg, hvert og eitt! Raunar er ég standandi bit að verða vitni að allri þeirri einbeitni og þeim félagslega áhuga sem kraumar undir í öllu því mikla sjálfboðaliðastarfi sem unnið var í kringum þetta prófkjör hjá öllum frambjóðendum. Samfélagið má vera þakklátt þessu fólki öllu sem þannig leggur krafta sína og sál fram í þágu samfélagsins.
Nú varðar miklu að framhaldið sé gott. Nú er það von mín að okkur auðnist að efla með okkur pólitíska orðræðu sem eykur samstöðu með því að horfa á raunverulegar þarfir fólks. Lausnamiðuð hugsun er hugarfar sem tekur mark á þörfum. Þannig þarf að stunda stjórnmál. Í stað átakamiðaðrar nálgunar eigum við að leyfa hagsmunum að sameina. Ólíkir hagsmunir geta sameinað fólk svo framarlega sem við viðurkennum að við erum öll á sama báti og viljum leitast við að virða hagsmuni fólks.

Ég er þröngsýnn

Bjarni skrifar:
Hér er 4. mín. myndband af ræðu sem ég hélt á opnum framboðsfundi mánudagskvöldið síðasta í Iðnó. Þar er fjallað um vissa þætti í menningu okkar sem valda deilum og þrætum. Með því að skyggja slóðina, klippa hana og líma upp í leitargluggann efst dettur maður inn á þennan fund og getur haft gaman af:

http://video.hjariveraldar.is/TV_Profkjor_Sa_Bjarni_F.html

Svo má allt eins lesa ræðuna hér:

I
Mig langar að biðja ykkur að sjá fyrir ykkur tré. Ímyndaðu þér fagurt, laufgað tré í björtu og hlýju veðri. - Getur verið að þér sé eins farið og mér þegar þú horfir á þetta tré í huga þínum að þú sjáir líka bara eitt stykki tré en sért alls ekki með hugann við ræturnar á því, vatnsbúskapinn í jarðveginum, fuglana og skordýrin sem eiga viðurværi sitt í greinum þess, eða fólkið sem nýtur skjólsins...?

Okkar vestrænu augu eru þjálfuð í því að horfa þröngt. Við sjáum stök en ekki heildir. Menning okkar skilyrðir hugsunina svo að við sjáum t.d. miklu frekar hús en heimili .
– Sjáum skólabyggingu frekar en menntastofnun.
– Greinum ólíka þjóðfélagshópa en ekki fjölbreytt samfélag.
– Við tökum eftir einstaklingum en ekki tengslanetinu sem umleikur þá og gerir þá að því sem þeir eru.

II
Menning sem greinir ekki samhengi en flokkar allt í hagsmunahópa er dæmd til að iðka þrætur og deilur. Þjóðfélag sem metur ekki fjölbreytileika en kann bara að stilla upp í goggunarraðir verður alltaf í vandræðum með að taka skemmtilegar og frjóar ákvarðanir vegna þess að mikilvægar upplýsingar um veruleikann ná ekki að hringborðinu.

Ég og konan mín eigum góð vinahjón sem hafa lifað í farsælu hjónabandi þar sem auðvitað hefur stundum soðið uppúr. Eitt sinn fyrir mörgum árum urðu þau mjög ósátt og eftir heiftarlega rimmu í forstofunni sagði hann við hana: „Ég tek ekki við þessu, ég er farinn!” við svo búið tók hann frakkann af snaganum og vippaði sér í hann. Þetta var á fyrri hluta 10. áratugarins þegar frakkar voru flottir ef þeir voru síðir og með herðapúða og vinur minn er hávaxinn og vörpulegur svo þetta var all tilkomumikið hjá honum. Hann tók húslykilinn upp úr vasa sínum og lagði hann ögrandi í kommóðuna í ganginum. Svo svipti hann upp útidyrum steig út á veröndina og skellti hraustlega í lás á eftir sér. En í fyrsta skrefi ryktist hann við og varð þess vís að frakkalafið hafði orðið eftir milli stafs og hurðar. Hann lykillaus og úti var frost. Eftir nokkra umhugsun heyrðist: Ding-dong!
Og þegar dyrnar opnuðust og hjónin horfðust í augu komust þau ekki hjá því að viðurkenna að málefnið sem þau höfðu rifist um hafði fleiri hliðar en þær tvær sem þau höfðu lagt áherslu á.
- Það sem gerðist í samskiptum þessara ágætu hjóna þetta kvöld var það að þau stigu út úr óttanum, stigu fram úr reiðinni og sköpuðu nýjar lausnir. Í dag muna þau ekki lengur deiluefnið, en atburðurinn markaði tímamót í samkiptasögu þeirra. Þau lærðu að stíga fram og gera átökin á milli sín uppbyggileg, fagna ólíkum sjónarmiðum og leyfa þeim að lofa góðu.

III
Það ríkir ótti og reiði í íslensku samfélagi í dag og það sem gerir stöðuna flókna er sú staðreynd að sterk öfl í veröldinni nota óttann sem stjórntæki. Það þótti gild uppeldisaðferð í gamla íslenska samfélaginu að hræða börn með allskyns draugasögum og hindurvitnum, því að hrædd börn hlýða, en á okkar tímum hefur þessi margreynda aðferð verið hagnýtt á heimsvísu með mögnuðum árangri.

Manstu þegar nafnlausar hótanir voru ekki hluti af veruleika okkar? Manstu tímana þegar hin andlitslausa ógn var enn í flokki hindurvitna og draugasagna? Svo komu stóru viðskiptasamsteypurnar og 11. september og handrukkunarmenningin hélt innreið sína jafnt í undirheima sem bakherbergi.

Undarlegt að lifa þessa breytingu sem enginn ákvað. Á einum ártug eða svo hefur það gerst að óttinn við hið óþekkta hefur verið virkjaður, angistin markaðssett og hótunin hefur verið gerð að gjaldmiðli í samskiptum einstaklinga og þjóða. Hvers vegna? Ástæðan er ekki flókin; hræddur mannfjöldi gerir það sem honum er ráðlagt.

Heyrir þú hræðsluhvíslið og váboðana í andrúmi samfélagsins okkar? Skynjar þú eins og ég hvernig kynt er undir réttlátri reiði almennings líkt og af yfirvegaðri kunnáttusemi? Sterk öfl vinna að óstöðugleika íslensks samfélags til þess eins að geta bent á heimsku og stjórnleysi almennings og haldið áfram að fara sínu fram. Hindurvitnin eru ekki dauð, draugasagan lifir góðu lífi og gegnir enn sínu hlutverki;
Vertu hrædd, litla þjóð, - vertu hlýðin.
Vertu reið litla þjóð, - vertu heimsk.

Ég býð mig fram til pólitískrar forystu hér í höfuðborginni Reykjavík vegna þess að mér er ekki sama. Ég býð fram krafta mína vegna þekkingar minnar á innviðum mannlegs samfélags og sökum þess að ég þekki leiðir að sáttinni, samstöðunni og réttlætinu sem einmitt núna er svo aðkallandi. Ég vil hafna afarkostum tíðarandans og skora á allt fólk að snúa sér við, hringja bjöllunni og sjá hvernig lausnirnar fæðast.

vald

Nú er ég að bjóða mig fram til prófkjörs í þeirri von að komast í borgarstjórn Reykjavíkur. Ég er m.ö.o. að sækjast eftir völdum. Þess vegna langar mig að útskýra afstöðu mína til valda og hvað ég er að meina með því að sækjast eftir þeim.
Í grófum dráttum er til tvennskonar meðhöndlun á valdi. Það er hægt að safna valdi og það er hægt að dreifa því. Taktu eftir þessu tvennu: Að safna valdi eða dreifa því, það er sitt hvað.
Ástæða þess að ég er að gefa kost á mér í prófkjöri Samfylkingarinnar Laugardaginn 30. janúar er sú að ég hef andúð á valdssöfnun en dáist að fólki sem kann að meðhöndla vald til þess að afhenda það út til þeirra sem á því þurfa að halda. ..Það er siðferðislega skylda stjórnmálamannsins í lýðræðisþjóðfélagi að vinna í sífellu að því að dreifa völdum, þannig að allir þegnar samfélagsins heyri sína rödd, heyri talað um sínar aðstæður og sína hagsmuni. Þá skapast traust og friður sem allir sækjast eftir.

Mikilvægi samstöðunnar

Í Fréttablaðinu í dag er auglýsing þar sem nafngreindir aðilar mæla með framboði mínu vegna prófkjörs Samfylkingarinnar. Mér hefur verið bent á þá staðreynd að reglur prófkjörsins gera ráð fyrir því að auglýsa megi viðburði frambjóðenda en ekki framboð þeirra sjálfra með beinum hætti, og átta ég mig á að hér hef ég farið of geyst. Ég harma það því að ég er stoltur af samframbjóðendum mínum og ætlun mín var ekki sú að skemma þá liðsheild sem við einmitt erum að skapa. Ég hef verið feginn því að tilheyra prófkjöri þar sem ekki má verja meiru en fimm hundruð þúsund krónum til framboðsins. Ég er nýliði í pólitík og hef sinnt prófkjörsbaráttunni samhliða fullu sóknarprestsstarfi og því ekki haldið úti kosningaskrifstofu eða öðru slíku. Ákvörðunin um framboðið var tekin með skömmum fyrirvara, og enda þótt ég hafi talið mig þekkja reglurnar þá yfirsást mér þetta atriði. Ég finn mig knúinn til að biðja samframbjóðendur mína afsökunar og fullvissa þá og stuðningsmenn þeirra ásamt kjörstjórn Samfylkingarinnar um að á bak við þessa auglýsingu lá ekki viðleitni til að sveigja reglur í því mikilvæga samstarfi sem prófkjör er.

Það er þannig í lífinu að sum atriði eru aðal atriði. Eitt af aðal atriðum lífsins er sanngirni.
Ég hef kynnst mörgu fólki um dagana. Alls konar fólki með fjölbreyttan lífsstíl sem hefur alls konar skoðanir á hinu og þessu. Lífsstíll og skoðanir eru út af fyrir sig mjög áhugaverðir hlutir - en það sem ræður úrslitum þegar fólk byrjar að tala saman er það hvort fólk langar að vera sanngjarnt. Ef sanngirni ríkir þá nær fólk að kynnast.

Ég held að sanngirni og forvitni séu náskyldir hæfileikar.
Sá sem er forvitinn er alltaf að læra eitthvað nýtt og vill ekki læsa hugsanir sínar niður í skúffu.
Sá sem leitast við að vera sanngjarn hlustar líka á fólk til þess að læra af því. Ég hef komist að því að hver einasta persóna sem ég hitti getur kennt mér eitthvað nýtt, ef ég bara hlusta eftir því sem hún hefur að segja.

Andrúm hins staka manns

Bjarni Karlsson skrifar:

Ég fæddur árið 1963 og man Sólheimana þar sem foreldrar mínir búa enn þegar gatan var ómalbikuð. Ég ólst upp í borginni þegar ennþá ískraði í bremsunum á strætó og sundlaugaverðir voru undanteknignarlaust harðir í horn að taka. Ég man þegar bílar voru ennþá teikaðir og þegar Hallærisplanið var og hét. Í mínum huga er borgin Reykjavík djúpur og margræður veruleiki, hún geymir mínar dýpstu minningar, hún umlykur hversdag minn og þar sé ég framtíð afkomenda minna. Ef ég segði þér að ég elskaði Reykjavík væri það yfirborðstal. Ég veit ekki hvort hægt er að elska borg. Þó er hún fóstra okkar flestra og frá blautu barnsbeini mætti hún okkur með götum sínum, görðum og húsasundum. Leikskólarnir og róló urðu hluti af veruleika okkar ásamt skólum og íþróttafélögum að ógleymdum sundlaugunum og þeirra vörðum, konunum á bókasafninu og strætóbílstjórunum – upp til hópa voru þetta starfsmenn Borgarinnar sem mótuðu okkur og gáfu okkur hugmyndir um heiminn. Og þegar kirkjuklukkurnar hrindu í hverfinu og minnti á Guð eða almannavarnaflautan blés og minnti á kjarnorkusprengjuna þá lagði barnssálin við hlustir.

Núna finn ég nokkuð til í minni Reykvísku sál. Ég blygðast mín gagnvart Borginni þegar ég horfi á hálfkláruð stórhýsi gína yfir lágreistri byggð og rústaða byggingareiti standa myrkvaða í vetrarkkuldanum. En þó er líka yfir svo mörgu að gleðjast. Það er t.d. almennt gott að vera barn í Reykjavík í dag þótt ýmsar blikur séu á lofti. Ég veit það úr Laugarneshverfi þar sem ég hef lifað og starfað sem sóknarprestur síðustu 12 árin, að börnunum og unglingunum líður betur í dag en þeim leið fyrir nokkrum misserum þegar hinn meinti uppgangur var og hét. Fólk fer sér hægar, andráin er ókunnugir horfast í augu hefur lengst og gildi þess að búa í góðu hverfi sem maður hlúir að er öllum ljósara en áður.

Framundan eru óvissutímar. Þegar erfiðleikar steðja að gerist ýmist að fólk hopar og einangrast eða stígur fram og þéttir hópinn. Stemmningin í aðdraganda hrunsins var andrúm hins staka manns. Því var trúað að þegar öllu væri á botninn hvolft væri maður alltaf einn og að hver væri sjálfum sér næstur í heim kaldra lögmála markaðarins. Ólán eins var hans eigin vandi og velgengni skyldu menn líka þakka sjálfum sér einum. Nú vitum við betur.

Uppbygging samfélags okkar mun ekki ráðast í bönkum hún ræðst í því samtali sem við eigum sem þjóð og af þeim gildum sem við hefjum til vegs á meðal okkar.

Augun sem horfa á land okkar mannauð þess og náttúru sem hugsanlega rekstrareiningu, þau köldu augu sem nú gína yfir lífi okkar og hafa vísað okkur á þann stað sem við erum munu ekki greina lausnir í almanna þágu. Nú þarf skapandi lausnir, frjálsa hugsun, óbuguð hjörtu. Nú reynir á nýjar aðferðir þekkingu og getu til að standa í fæturna í þágu hins góða lífs. Til þeirrar baráttu býð ég mig fram með þátttöku í prófkjöri Samfylkingarinnar vegna borgarstjórnarkosninganna 2010. Ég hafna því að horfa á krumlur fátæktarinnar læsa sig um líf hinna ólánsömu sjá umhverfi barna í skólum og tómstundum hraka eða aldraða lifa við vansæmd á ævikvöldi.

Þú átt Reykjavík

Bjarni skrifar:

Það verður prófkjörsstemmning í Kolaportinu í dag. Kl. 14:00 verður fundur í Kaffi Porti á vegum Dags B. Eggertssonar þar sem frambjóðendur til prófkjörs Samfylkingarinnar mæta til leiks í tilefni af því að ár er liðið frá þeirri ákvörðun að slá af hugmyndir um að leggja Kolaportið undir bílastæði. Þar verður tónlist og gaman að koma.

Þá er ég með opinn prófkjörs-bás á svæðinu þar sem ég vil hitta fólk að máli til að kynna áherslur mínar í tengslum við framboð mitt í 3. - 4. sæti.

Kl. 16:00 verður svo samkoman sem ég sagði hér frá í gær þar sem dr. Haukur Ingi Jónasson um svara spurningunni: Hvað er pólitík áður en Jón Gnarr gengur fram og viðrar pólitísk stefnumið Besta flokksins. Þá mun ég tala og greina frá því sem mér liggur á hjarta varðandi málefni og framtíð Reykjavíkur. Yfirskrift þess sem ég hef að segja er þessi: Þú átt Reykjavík! Verum virkir borgarar og tökum þátt í lífinu.